Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Tαινίες που προτείνουμε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Tαινίες που προτείνουμε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012

Στα σύνορα του κόσμου


Στα σύνορα του κόσμου
In this World. Μεγ. Βρετανία, 2003. Σκηνοθεσία: Μάικλ Γουίντερμποτομ. Σενάριο: Τόνι Γκριζόνι. Ηθοποιοί: Τζαμάλ Ουντίν Τοράμπι, Εναγιατουλά. 88 λεπτά.

 Η σπαραχτική κατάσταση των «οικονομικών» προσφύγων μέσα από την ιστορία δύο νεαρών Αφγανών που προσπαθούν να φτάσουν από την πατρίδα τους στο Λονδίνο, σε μια συγκλονιστική, βραβευμένη με τη Χρυσή Αρκτο του Βερολίνου, ταινία.Περισσότερα στην ιστοσελίδα:

 
http://www.provoles.gr/movie%27s_04-05/041119.htm 







Ο Μισσισιπής φλέγεται

Ο Μισσισιπής φλέγεται









Ταινία του Αλαν Πάρκερ  που καταπιάνεται με το θέμα του ρατσισμού εις βάρος των μαύρων στον Αμερικανικό νότο.
 

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012


Crossing Over -Παράνομες πράξεις  (2009)--113 λεπτά
    του Γουέιν Κρέιμερ ,  με τους Χάρισον Φoρντ, Ρέι Λιότα, Άσλεϊ Τζαντ-

Ο Max Brogan (Harrison Ford) είναι ένας πράκτορας της υπηρεσίας τελωνείων και μετανάστευσης (ICE) στη Νότια Καλιφόρνια. Όμως ο άνθρωπος αυτός που πρέπει να κυνηγά και να απελαύνει λαθρομετανάστες, βασανίζεται από τα αισθήματα συμπάθειας που νοιώθει προς αυτούς. Ο συνεργάτης του, ο Ιρανο-Αμερικανός Hamid εργάζεται φιλότιμα ενώ περιμένει την απόδοση Αμερικάνικης υπηκοότητας και στον πατέρα του. Ενώ οι δυο άνδρες εκτελούν το καθήκον τους με εφόδους και συλλήψεις σε στέκια μεταναστών, μια σειρά παράλληλων ιστοριών εκτυλίσσεται γύρω τους. Μια δικηγόρος προσπαθεί να βρει οικογένεια για ένα ορφανό παιδί, ένας νεαρός εβραίος σε αναζήτηση εργασίας και ένας υπεύθυνος για 'πράσινες κάρτες' καταχράται της εξουσίας του. Όταν ο Max αποφεύγει τελευταία στιγμή να χτυπήσει μια όμορφη νεαρή με το τζιπ του, οι ζωές αυτών των αγνώστων θα συναντηθούν με απρόβλεπτους τρόπους.
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=6345














ver
ΠCrossing Over
Παράνομες Πράξεις - 2009αράνομες Πράξεις - 2009ossing Over

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ
Κοινωνική | 2009 | Έγχρ. | Διάρκεια: 103'

Ελληνική ταινία, σκηνοθεσία Φίλιππου Τσίτου με τους: Αντώνη Καφετζόπουλο, Αναστά Κοζντινέ, Μαρία Ζορμπά, Γιώργο Σουξέ 


Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012


Μια τάξη φυλετικά διαχωρισμένη

http://www.dailymotion.com/video/xetqv6_tvxs-gr-yyy-yyyy-yyyyyyyy-yyyyyyyyy_shortfilms 

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.



Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

 



ο “Azur et Asmar” του, ένα παραμύθι κινουμένων σχεδίων με υπέροχα χρώματα, αλγερινομαροκίνικες μουσικές και ένα απλό μήνυμα: μαζί μπορούμε καλύτερα!
Να ψάξουμε, μας λέει ο σκηνοθέτης, ο καθένας να βρει την νεράιδα του γείτονά του,
να ψάξουμε να βρούμε τι μας ενώνει και όχι τι μας χωρίζει.
Μόνο έτσι θα φτιάξουμε ένα κόσμο όμορφο και αγγελικά πλασμένο
το πραμύθι έχει ως εξής:
H Jenane, η αραβικής καταγωγής μετανάστρια στην Γαλλία μεγαλώνει μαζί με τον γιο της τον Asmar και τον ορφανό από μητέρα Γάλλο Azur. Μαζί με το γάλα της σταλάζει στις ψυχές των παιδιών την αγάπη, την φιλία και την αφοσίωση.
Στα παραμύθια, με τα οποία τα νανουρίζει, τους μιλάει για την νεράιδα των τζίνι, που ζει φυλακισμένη σε ένα πύργο και περιμένει τον πρίγκιπα, που θα καταφέρει, να βρει τα μαγικά κλειδιά, θα ημερέψει το λιοντάρι και το δυνατό πουλί και θα την ελευθερώσει.
Τα παιδιά μεγαλώνουν και ο πατέρας του Azur πετάει στον δρόμο την Jenane και τον γιο της. Ο Azur πηγαίνει να σπουδάσει, όμως ήδη μέσα του έχει μπολιαστεί από τις ηθικές αξίες της καλής του γκουβερνάντας. Όταν γίνεται πια ένα όμορφο παλικάρι ξεκινά, να βρει την νεράιδα του παραμυθιού. Ναυαγεί στην άλλη πλευρά της θάλασσας. Συναναστρέφεται με τον απροσάρμοστο τυχοδιώχτη Crapoux.
Οι κάτοικοι της περιοχής βλέπουν στα γαλάζια μάτια του Azur την κακοτυχία. Μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο τα γαλάζια μάτια των σταυροφόρων, που έσπερναν την καταστροφή, ταυτίζονται με αυτά του γαλανομάτα ήρωα μας και η επιθετική συμπεριφορά τους αναγκάζει τον Azur, να παραστήσει τον τυφλό. Ο Azur βρίσκει τα δυο από τα τρία μαγικά κλειδιά και σαν από θαύμα βρίσκει και την παλιά του νταντά, που έχει γίνει πια μια πλούσια έμπορος. Γνωρίζει την πριγκίπισσα της περιοχής, την αξιαγάπητη Σαμψού Σαμπάχ και τον σοφό εβραίο παιδαγωγό της, τον ηλικιωμένο Γιαντόα.
Ο Azur και ο Asmar ξεκινάνε την περιπέτεια για την απελευθέρωση της νεράιδας των τζίνι. Κάτω από την αιγίδα της υψηλοτάτης Σαμψού Σαμπάχ, τις οδηγίες του σοφού Γιαντόα, που παίρνει ο όνομά του από το εβραϊκό γιαντ, που σημαίνει «χέρι» και τον αναγραμματισμό της λέξης γιοντέα, που σημαίνει «γνωρίζω» και την οικονομική χρηματοδότηση της Jenane, αψηφούν κινδύνους και δυσκολίες. Ξεπερνάνε όλα τα εμπόδια και με το τρίτο κλειδί, που εν τω μεταξύ έχει βρει ο Asmar, φτάνουν στο δωμάτιο της καλής νεράιδας των τζίνι λαβωμένοι, αλλά και οι δυο ταυτόχρονα.
Στο πρόβλημα, που προκύπτει, για το ποιος από τους δυο δικαιούται, να πάρει το έπαθλο, την καρδιά της όμορφης νεράιδας, την λύση την δίνει η ίδια η νεράιδα, που καλεί να έρθει κοντά τους η ξαδέλφη της, η νεράιδα των ξωτικών. Πέρα λοιπόν, από τα ψηλά βουνά της Ευρώπης έρχεται η νεράιδα των ξωτικών και όλα τελειώνουν με τον διπλό γάμο του Azur και του Asmar με τις δυο νεράιδες.

http://neraidokosmos1.wordpress.com/2007/10/02/azur/

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012


Ο «Άλλος» σαν τέρας, μια κινηματογραφική ιστορία του ρατσισμού


«Μαύρη Αφροδίτη» (Black Venus)
Σκηνοθεσία: Αμπντελατίφ Κεσίς
Ερμηνεία: Γιαχίμα Τόρες, Αντρέ Ζακόμπς, Ολιβιέ Γκουρμέ, Ελίνα Λέβενσον, Φρανσουά Μαρτουρέ
Ο Γαλλοτυνήσιος Αμπντελατίφ Κεσίς («Κους κους με φρέσκο ψάρι») είναι από τους πιο ανήσυχους σκηνοθέτες αυτή τη στιγμή στον ευρωπαϊκό χώρο. Η νέα του ταινία σίγουρα δεν ακολουθεί την «πεπατημένη»: Βρισκόμαστε στο Παρίσι, στα 1817, στον χώρο της Βασιλικής Ακαδημίας Ιατρικής. Ένας σεβάσμιος καθηγητής αναλύει μια ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπινου κρανίου γυναίκας από την Αφρική, «τεκμηριώνοντας» τη γενετική κατωτερότητα των Αφρικανών ως συγγενών των πιθήκων, με έναν «υποδειγματικό» ρατσιστικό λόγο, που αποσπά τα χειροκροτήματα των επιστημόνων που τον παρακολουθούν. Η ταινία είναι η εξιστόρηση της ζωής αυτής της γυναίκας, γνωστής ως «βασίλισσας των Οτεντότων», ή «Μαύρης Αφροδίτης». Το όνομά της ήταν Σάαρτζι Μπάρτμαν και την έφερε στην Ευρώπη από τη Νότια Αφρική ο Ολλανδός «εργοδότης» της, ο οποίος την επιδείκνυε σαν «τέρας» της ζούγκλας, στο Λονδίνο της εποχής και αργότερα στο Παρίσι. Όταν ζητήθηκε να γίνει αντικείμενο έρευνας από τη Βασιλική Ακαδημία Ιατρικής στο Παρίσι, η Σάαρτζι για πρώτη φορά στη ζωή της αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να «πουληθεί» σε νέο «εργοδότη» και στη συνέχεια να καταλήξει σε πορνείο... Ο «Άλλος» στα μάτια του Ευρωπαίου δεν μπορεί παρά να είναι ένα «τέρας», γεγονός που θεμελιώνει τη δική του ανωτερότητα... Ο σκηνοθέτης επιμένει βήμα προς βήμα να διεισδύσει στον εσωτερικό κόσμο αυτού του άγνωστου «Άλλου», που υπομένει καρτερικά, σχεδόν χριστιανικά, τον ψυχολογικό και φυσικό βιασμό του από τον «ανώτερό» του εκπρόσωπο της λευκής φυλής. Παρά τη μεγάλη διάρκειά της η ταινία είναι ένα σκηνοθετικό επίτευγμα.
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=612132

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

Παράδεισος στη Δύση του Κώστα Γαβρά




Σας παραθέτουμε την κριτική της ταινίας από την εφημερίδα καθημερινή.


http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_qsite1_1_19/02/2009_268035
Παράδεισος στη Δύση ***
Μετανάστης έξω από στερεότυπα

Ενας ήρωας–σύνθεση γενεών, προθέσεων, σε μια κοινωνία απορροφημένη από τον εαυτό της Της Μαριας Kατσουνακη
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ
Σκηνοθεσία: Κώστας Γάβρας
Ερμηνεία: Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Ανί Ντιπρέ, Ούλριχ Τουκούρ, Ντίνα Μιχαηλίδου, Αννυ Λούλου, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, κ.ά.
ΚΡΙΤΙΚΗ. Ονομάζεται Ηλίας και παρότι όλοι όσους συναντάει προσπαθούν να διορθώσουν την προφορά -μήπως Αλίας ή Αλί; - έτσι ώστε το αποτέλεσμα να «ταιριάζει» καλύτερα σε μετανάστη, εκείνος επιμένει. Για τους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε επαφή, στη διαδρομή του από την Ελλάδα στη Γαλλία, είναι μάλλον μουσουλμάνος, ασφαλώς ξένος, νέος και όμορφος ώστε να γεννά επιθυμίες και πάθη, «άγραφος» ώστε να προβάλλονται πάνω του οι κακές και καλές πλευρές της δυτικής κοινωνίας.
Στον Ηλία, ο Κώστας Γαβράς συνοψίζει την άποψή του για τον σύγχρονο κόσμο. Το βλέμμα του πάνω στις αντιφάσεις, τις προκαταλήψεις, τους κινδύνους, του δυτικού Παράδεισου είναι αμείλικτο, παρά τον διακριτικό χειρισμό, το υποδόριο χιούμορ, τη φαινομενικά ανάλαφρη διάθεση. Ο Ηλίας δεν ανταποκρίνεται στο «στερεότυπο» του μετανάστη. Ερχεται από μια χώρα που δε μαθαίνουμε ποτέ και μιλάει -ελάχιστες φράσεις προφέρει- μια γλώσσα άγνωστη. Ο «Παράδεισος στη Δύση» κρύβει ένα βαθύτατο σαρκασμό πίσω από ένα καλογυαλισμένο χαμόγελο. Ο Κ. Γαβράς δοκιμάζει την τεχνική της αφύπνισης χωρίς να διαταράσσει εμφανώς τον εγκατεστημένο εφησυχασμό. Η ταινία είναι πολιτική αλλά όχι με τον τρόπο που ήταν το «Τσεκούρι» ή το «Αμήν». Είναι λιγότερο οξύς, ο στόχος ενίοτε θολώνει, αργεί να «δράσει» στον θεατή. Ομως, από το δεύτερο μέρος και μετά, μόλις ο ήρωας διασχίσει τα ελληνικά σύνορα, η ταινία επιταχύνει, βρίσκει ρυθμό, ανάσα, ενδιαφέρον, καλπάζει σε ένα ευρηματικό, απογειωτικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό φινάλε. Ο σκηνοθέτης ήθελε να αποφύγει το προφανές: το ζόφο, τη σκληρότητα, την περιθωριοποίηση, την εγκατάλειψη. Γι' αυτό και το κεντρικό πρόσωπο, ο μετανάστης, είναι μια σύνθεση γενιών, εποχών, προθέσεων. Ο Ηλίας λειτουργεί σαν σύμβολο. Είναι ευφυής, γοητευτικός, προσαρμόζεται γρήγορα, ξέρει -θέλει- να επιβιώνει. Εχει έναν ηθικό κώδικα απαρέγκλιτο. Η προσβολή της αξιοπρέπειας, η «ηθική του δικαίου», που αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά του έργου του Κ. Γαβρά είναι, κι εδώ, συνθήκη σαφής και αδιαπραγμάτευτη.
Δίπλα από τον ήρωα παρελαύνει μια κοινωνία απορροφημένη από τον εαυτό της, τα θεμέλιά της τρίζουν παρά τη φαινομενική ευημερία. Τα πτώματα των λαθρομεταναστών στο πολυτελές θέρετρο, η διαρκής παρουσία μιας αόριστης απειλής (ως ελεγκτικού μηχανισμού με στολή ή χωρίς), η σκηνή στο εργοστάσιο με τους Γάλλους και τους λαθρομετανάστες εργαζόμενους, οι ποικίλες σύντομες συναντήσεις στο Παρίσι (σε κάθε διασταύρωση και ένα σχόλιο), ο ξένος ως «σκοτεινός θάλαμος που εμφανίζει τον εαυτό μας» (με τα λόγια του σκηνοθέτη). Και, βέβαια, το όνειρο: με τη μορφή ενός μάγου - ταχυδακτυλουργού. Μήπως «μόνο ένας μάγος μπορεί να σώσει τον κόσμο;» αναρωτιέται ο πορτιέρης στο παρισινό «Λίντο». Η ταινία είναι πυκνή χωρίς να είναι μεγαλόστομη, ανάλαφρη χωρίς να είναι λιποβαρής. Το γέλιο παγώνει ένα βήμα πιο κάτω, η κριτική δεν γίνεται ποτέ καταγγελία. Ο «Παράδεισος στη Δύση» είναι μια έξυπνη ταινία, που υπογραμμίζει χωρίς να διδάσκει. Δηλώνει την ανησυχία ενός σκηνοθέτη, που, παρά τα 76 του χρόνια, δεν έχει σημάδια κόπωσης. Προσπαθεί να μιλήσει για την κοινωνία και την πολιτική με τρόπο άμεσο αλλά όχι τετριμμένο. Από τον Ρικάρντο Σκαμάρτσιο (πρωταγωνιστή) ώς τους καμέο ρόλους, οι ερμηνείες είναι, όλες σχεδόν, υποδειγματικές: σε «διάλογο» μεταξύ τους, με οικονομία και μέτρο.


                                           

Σκηνοθεσία:Paul Haggis
Παίζουν:
Sandra Bullock, Don Cheadle, Matt Dillon, Jennifer Esposito, William Fichtner, Brendan Fraser, Terrence Howard, Ludacris, Thandie Newton, Ryan Phillippe
Διάρκεια:
100 λεπτά


Ένας ρατσιστής αστυνομικός που αντιμετωπίζει προβλήματα με τον άρρωστο πατέρα του, μια κακομαθημένη σύζυγος που προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ μιας ληστείας, ένας αστυνομικός που αναζητάει το χαμένο αδερφό του, ένας Ιρανός μετανάστης που από μια παρεξήγηση θα χάσει το οικογενειακό του μαγαζί είναι μερικοί από τους χαρακτήρες των οποίων οι πορείες και τα όνειρα συγκρούονται στο παρθενικό σκηνοθετικό πόνημα του Paul Haggis, του βραβευμένου με Oscar σεναριογράφου του  «Million Dollar Baby». Παρόλο που το trailer της ταινίας εσκεμμένα και επιμελώς προσπαθεί να το αποκρύψει, το κύριο θέμα του «Crash» είναι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Ο εχθρός της Αμερικής έρχεται εκ των έσω και είναι ήδη ΑεδώΑ.
Η διαφυλετικότητα και οι διαφορετικές νοοτροπίες ανομοιογενών ατόμων που αδυνατούν να συνυπάρξουν μέσα σε μια κοινωνία, η οποία οδηγείται στο τέλος της. Χρησιμοποιώντας άλλοτε το χιούμορ και άλλοτε καταφεύγοντας σε δραματικές λύσεις ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος κάνει ένα σχόλιο για τη δυσκολία κατανόησης και συμβίωσης που υπάρχει στην Αμερική των διαφορετικών κουλτουρών και αντιλήψεων. .

http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=2914


2004 | Έγχρ. | Διάρκεια: 138/ Αγγλική ταινία, σκηνοθεσία Μάικλ Ράντφορντ με τους: Αλ Πατσίνο, Τζέρεμι Άιρονς, Τζόζεφ Φάινς, Λιν Κόλινς
Η Βενετία του 16ου αιώνα ακμάζει. Ο μεγαλέμπορος της Βενετίας Αντώνιο δανείζεται χρήματα από τον Εβραίο τοκογλύφο Σάυλοκ για να βοηθήσει το νεαρό και απένταρο φίλο του Μπασάνιο να παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του. Ωστόσο, όταν η μέρα της πληρωμής φτάνει και ο έμπορος δεν έχει ξεπληρώσει αφού οι θύελλες έχουν πλήξει τις ναυτιλιακές του επιχειρήσεις. Τότε ο αδίστακτος Σάυλοκ απαιτεί την πληρωμή του, που δεν είναι άλλη από μια λίβρα από τη σάρκα του Αντώνιο.
To Merchant Of Venice είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και "διφορούμενα" έργα του Shakespeare που μεταφέρεται στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Michael Radford (Il Postino). Είναι μια «κωμωδία» με βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις και σκοτεινή ατμόσφαιρα, που προκάλεσε την προβληματική αιώνων, κυρίως λόγω του έντονου συναισθήματος αντί-σημιτισμού που εκδηλώνεται στο έργο. Ευτυχώς, ο Radford ξεπέρασε με δεξιοτεχνία αυτό το αγκάθι μένοντας ταυτόχρονα πιστός στο πνεύμα του έργου: στον πρόλογο του φιλμ τοποθετεί χρονικά τα τεκταινόμενα, καταδικάζοντας ολοφάνερα τις αντισημιτικές εκδηλώσεις των ελισαβετιανών χρόνων.
Ο Radford ήθελε να δημιουργήσει έναν κινηματογραφικό «Έμπορο» και τα κατάφερε. Με μια έξοχη αναπαράσταση της Βενετίας του 16ου αιώνα, χωρίς να καταφύγει στην «κλασική» πια μεταφορά στη σύγχρονη εποχή, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα σκοτεινή και σχεδόν αρρωστημένη, που σε εισάγει αμέσως στο κλίμα του έργου. Τα ομιχλώδη κανάλια και οι μυστηριώδεις βενετσιάνικες μάσκες εποχής κυριαρχούν στα προσεγμένα πλάνα. Ο Jeremy Irons είναι έξοχός στο ρόλο του απελπισμένου εμπόρου, ενώ για πρώτη φορά πέρασε απΑ το μυαλό μας ότι ο Σάυλοκ ίσως τελικά να ήταν Νεοϋορκέζος. Ο Al Pacino είναι λίγο πιο φωνακλάς απΑ όσο χρειάζεται, ωστόσο στέκεται αξιοπρεπώς στο ύψος των περιστάσεων. Από την άλλη, ο νεαρός Fiennes με την Πόρσια- Collins, μάλλον προσπάθησαν να μας θυμίσουν κάτι από την επιτυχία του Shakespeare In Love. Όπως και να Αχει, ο Έμπορος του Radford παραμένει μια πολύ καλή κινηματογραφική καταγραφή ενός έργου κλασικού, με σεβασμό στο πνεύμα και κυρίως στον υπέροχο σεξπηρικό λόγο. Αξίζει τον κόπο!
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=2464


Director: Peter Kosminsky

Writers: Emily Brontë (novel), Anne Devlin




Η ζωή στην κατοικία των Earnshaw κυλάει αργά, ακολουθώντας τους νωχελικούς ρυθμούς της αγγλικής επαρχίας του βορρά. Μια κρύα, χειμωνιάτικη νύχτα, η πόρτα της έπαυλης ανοίγει για να προσφέρει καταφύγιο στον Heathcliff , ένα φτωχό και πεινασμένο αλητάκι από το Λονδίνο. Αρχικά τα παιδιά των Earnshaw δε συμπαθούν το νέο μέλος της οικογένειας όμως με το πέρασμα του χρόνου ένας παράφορος έρωτας θα γεννηθεί ανάμεσα στον Heathcliff που πλέον εντάσσεται στο υπηρετικό προσωπικό και στη νεαρή Catherine Earnshaw (Kaya Scodelario). Όμως τελικά αυτός ο έρωτας θα οδηγήσει σε μια καταιγίδα αβυσσαλέου μίσους.
Η βραβευμένη με Oscar (για το μικρού μήκους Wasp το 2003) σκηνοθέτιδα Andrea Arnold («Fish Tank») μεταφέρει για μια ακόμα φορά στον κινηματογράφο το κλασικό μυθιστόρημα της Emily Bronte, "Ανεμοδαρμένα Ύψη".
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=8027






Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012

Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα


 









Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Δεν πρόκειται για την ιστορία ενός αγοριού πριν τον ύπνο, στο ασφαλές και ειρηνικό περιβάλλον του σπιτιού. Είναι μια ιστορία για το Ολοκαύτωμα,  Ο Μπρούνο, ένα αγόρι εννιά χρονών, είναι γιος ενός Ναζί. Ο Πατέρας του  είναι ένας αυστηρός και προσηλωμένος στο καθήκον και τη φασιστική ιδεολογία διοικητής. Το πενταώροφο σπίτι της οικογένειας στο Βερολίνο στεγάζει την οικογενειακή ευτυχία. Πρωταγωνιστές ο Μπρούνο και η μεγαλύτερη αδερφή του η Γκρέτελ, η Μητέρα και ο Πατέρας που επιβάλλουν μια αυστηρή πειθαρχία, για το καλό όλων και της πατρίδας, η Μαρία, η υπηρέτρια, και το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό.

Μια μέρα του 1943 η γαλήνη διαταράσσεται όταν  αναγκάζονται να μετακομίσουν στο Άουσβιτς. Το σπίτι τους είναι δίπλα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από το παράθυρο του δωματίου του ο Μπρούνο βλέπει το συρματόπλεγμα. Δεν ξέρει όμως περί τίνος πρόκειται. Η κοινωνική και εξερευνητική του φύση καταπιέζεται στο νέο περιβάλλον. Έχει χάσει τους κολλητούς του φίλους, το τεράστιο σπίτι που έδινε πλήθος ευκαιρίες εξερεύνησης, το χαρούμενο πανηγύρι του Βερολίνου. Στην απέραντη μοναξιά αυτού του τόπου ο Μπρούνο βρίσκει διέξοδο στις εξερευνήσεις έξω από το νέο σπίτι του οι οποίες τον οδηγούν σε ένα σημείο του στρατοπέδου όπου η επιτήρηση είναι χαλαρή. Εκεί συναντά έναν κρατούμενο, ένα Εβραιόπουλο που έχει γεννηθεί, κατά σύμπτωση, την ίδια ακριβώς μέρα με τον Μπρούνο. Μια δυνατή και κρυφή  φιλία αναπτύσσεται ανάμεσα στα δυο αγόρια, με το συρματόπλεγμα πάντα ανάμεσά τους. Να όμως που σε αυτό το σημείο το συρματόπλεγμα είναι λίγο χαλαρά στερεωμένο στη γη. Μια μικρή τρύπα αφήνει το παιδικό χεράκι να περάσει για να δώσει μια φέτα ψωμί και λίγο τυρί στον φίλο. Αφήνει χώρο για να κρατήσει για λίγο ο ένας το χέρι του άλλου. Για να περάσει, στο τέλος, ο Μπρούνο στην άλλη πλευρά, να γνωρίσει τον κόσμο του φίλου του, τον κόσμο με τις ριγέ πιτζάμες.

Από την κριτική της Ελένης Σβορώνου για το ομώνυμο βιβλίο εκδ. Κέδροςhttp://www.diavasame.gr/book.cfm?itemID=216

Philadelphia (1993)





Δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι, με τους Τομ Χανκς, Ντένζελ Ουάσινγκτον, Αντόνιο Μπαντέρας, Τζόαν Γούντγουορντ. Ο 'Αντριου Μπέκετ είναι ένας ικανότατος νεαρός δικηγόρος, που εργάζεται στην ισχυρότερη Νομική εταιρεία της Φιλαδέλφεια. Η ανοδική του πορεία σταματά με την απόλυσή του. Οι εργοδότες του ισχυρίζονται επαγγελματική ανεπάρκεια. Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική.
Ο 'Αντριου είναι ασθενής του AIDS. Αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του και την επαγγελματική του φήμη, μηνύει την εταιρεία για άδικη απόλυση. Τουλάχιστον εννέα δικηγόροι αρνούνται να τον αντιπροσωπεύσουν στον δικαστικό του αγώνα. Μόνο ο Τζον Μίλερ θα είναι αυτός που θα δεχθεί να σταθεί δίπλα του. 'Ένας μαύρος με προκατάληψη απέναντι στους ομοφυλόφιλους και το AIDS, που, όμως, έχει ζήσει και ο ίδιος την "φυλετική" προκατάληψη...
EXTRA: Ο βραβευμένος με 'Οσκαρ σκηνοθέτης Τζόναθαν Ντέμι («Η σιωπή των αμνών»), δημιουργεί μια ακόμη μεγάλη επιτυχία που καταπιάνεται με το καυτό θέμα του AIDS. Η ταινία κέρδισε δύο 'Οσκαρ: Aνδρικού ρόλου (Τομ Χανκς) και τραγουδιού (Streets of Philadelphia) του Μπρους Σπρίνγκστιν, ενώ ήταν υποψήφια για τρία ακόμη 'Οσκαρ: πρωτότυπου σεναρίου, μακιγιάζ και τραγουδιού).

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012

GRAN TORINO


GRAN TORINO του Κλιντ Ίστγουντ – Η λύτρωση του στρατιώτη





Υπόθεση: Συντηρητικός βετεράνος του πολέμου της Κορέας, ζει μόνος του με μόνη του παρέα μια πολύ καλά συντηρημένη Gran Torino του 70. Μέσα από μια σειρα γεγονότων αναθεωρεί τελείως το ρατσιστικό του μένος, και υπερασπίζεται μια οικογένεια Κορεατών μεταναστών.
 Ενας ρατσιστής,  όχι από ιδεολογία, αλλά από ανάγκη και  θέλοντας να ξορκίσει τις μνήμες του από την Κορέα.
Σιγά – σιγά συνειδητοποιεί πως όπως αυτόν τον έχει απομονώσει η κοινωνία(ότι είχε να πάρει από αυτόν το πήρε), ακριβώς το ίδιο νιώθουν και οι Κορεάτες μετανάστες, είναι από την ίδια πλευρά και οι δύο.
Μια ταινία για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία .
Πολύ καλή σκηνή στην αρχή της ταινίας με τον Eastwood να κοιτάει με ένα περιφρονητικό  βλέμμα όλους αυτούς που έχουν έρθει να τον συλληπηθούν.