Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012


Σ' έναν κόσμο που δεν κάνει κάτι για μας Πρωτοψαλτη

 

 








Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ' την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.




http://www.amnesty.org.gr/refugees-and-migrants




Οι πρόσφυγες έχουν δικαιώματα

Στην Ελλάδα, οι αιτούντες άσυλο και οι παράτυποι μετανάστες  αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και τίθενται αυτομάτως υπό κράτηση, χωρίς να εξετάζεται αν αυτό το μέτρο είναι αναγκαίο. Η κράτηση αιτούντων άσυλο και μεταναστών βάσει του παράτυπου καθεστώτος τους θα έπρεπε πάντα να αποτελεί έσχατο μέτρο και όχι αυτονόητο γεγονός. Πολλοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών,  αναγκάζονται να ζουν στον δρόμο χωρίς αρωγή. Η Διεθνής Αμνηστία ζητά να διασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των ανθρώπων σε κίνηση.
Καθημερινά, άνθρωποι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, την κοινότητά τους και τη χώρα τους. Κάποιοι φεύγουν από φόβο για τη ζωή τους ή τη ζωή των οικείων τους. Άλλοι φεύγουν επειδή τους εξανάγκασαν η κοινωνική ή η οικονομική τους κατάσταση. Ένα από τα πιο σημαντικά δικαιώματα που είναι κοινό σε όλους τους πρόσφυγες, τους αιτούντες άσυλο, τους μετανάστες και σε αυτούς που εκτοπίζονται στο εσωτερικό της χώρας τους είναι το δικαίωμα στην ελευθερία από διακρίσεις και σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Η Διεθνής Αμνηστία δεν χρησιμοποιεί τον όρο «λαθρομετανάστης», γιατί πιστεύει ότι ο όρος «λαθραίος» δεν είναι δόκιμος για έναν άνθρωπο.
Στις επόμενες σελίδες μπορείτε να βρείτε τις θέσεις και τις πολιτικές της Διεθνούς Αμνηστίας για το τόσο επίκαιρο θέμα της μετανάστευσης και της διαδικασίας ασύλου στη χώρα μας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_19/01/2010_387302

Το ρατσιστικό φαινόμενο
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr
Εκ της πεποιθήσεως ότι οι Ελληνες δεν είναι ρατσιστές, συνάγεται ότι δεν είναι και αντισημίτες. Συνεπώς και οι Χανιώτες δεν είναι ρατσιστές και φυσικά δεν είναι αντισημίτες. Τότε πώς γίνεται να καίγεται δύο φορές η συναγωγή των Χανίων μέσα σε είκοσι μέρες και να μην κουνιέται φύλλο; Να συμφωνήσουμε ότι ο πρώτος εμπρησμός συνέλαβε τη ράθυμη αστυνομία εξαπίνης. Τον δεύτερο και πιο καταστροφικό εμπρησμό όμως πώς τον δικαιολογεί ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης; Δεν θέλουμε να υπονοήσουμε ανοχή της ΕΛ.ΑΣ. προς τα ακροδεξιά στοιχεία της πόλης. Θα κραυγάσουμε, όμως, τουλάχιστον για ανικανότητα. Δεν μπορεί μια έκνομη πράξη να επαναλαμβάνεται ανά τρεις εβδομάδες σε μια επαρχιακή πόλη και κανείς να μη ρωτά τους αξιωματούχους της ΕΛ.ΑΣ. «πώς γίνεται αυτό, ρε παιδιά; Σας έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση από τα χέρια; Τι είναι τα Χανιά; Η Νέα Υόρκη και δεν μπορείτε να πιάσετε τους αλήτες;».
Εχουμε γράψει και παλιότερα ότι το μέτρο του ρατσισμού σε μια κοινωνία δεν είναι ο αριθμός των ρατσιστικών επιθέσεων. Ανεγκέφαλοι υπάρχουν παντού στον κόσμο και στη Γερμανία μέχρι πριν από μερικά χρόνια έκαιγαν τα σπίτια των μεταναστών, με τους μετανάστες (κάποιοι ήταν Ελληνες) μέσα. Ο ρατσισμός σε μια κοινωνία φαίνεται την επόμενη μέρα. Από το πόσο κινητοποιείται η αστυνομία, από το πόσο ευαισθητοποιούνται οι τοπικές κοινωνίες, από το πόσο φρικιούν οι πολίτες.
Στην Ελλάδα τα πολλά ρατσιστικά κρούσματα κρύβονται πίσω από δοξασίες του στυλ «οι Ελληνες δεν είναι ρατσιστές», έκφραση που από μόνη της είναι ρατσιστική. Φυσικά, δεν είναι ρατσιστές όλοι οι Ελληνες, αλλά υπάρχουν πολλοί Ελληνες που είναι ρατσιστές. Το δυστύχημα είναι ότι σηκώνουν όλο και πιο συχνά κεφάλι και μεγαλύτερη δυστυχία είναι η αδιαφορία. «Μα, οι ρατσιστές στην Ελλάδα είναι μια αισχρή μειοψηφία», θα πουν κάποιοι. Πιθανόν, αλλά σάμπως η Κου Κλουξ Κλαν ήταν πλειοψηφικό ρεύμα στις ΗΠΑ; Εδρασε όμως υπό την ανοχή του πληθυσμού των Νοτίων Πολιτειών και αυτό αρκεί στους οπαδούς της θεωρίας «οι Ελληνες δεν είναι ρατσιστές» να διαγιγνώσκουν ρατσιστική ασθένεια στον αμερικανικό Νότο.
Το αυγό του φιδιού έχει επωαστεί στην ελληνική κοινωνία. Γράφαμε και παλιότερα ότι το πρόβλημα είναι αυτό που είχε πει πριν από χρόνια ο Μάνος Χατζηδάκις: «Οταν το τέρας δεν μας ενοχλεί, αρχίζει να μας μοιάζει». Ζήσαμε είκοσι επτά χρόνια θεωρώντας το τρομοκρατικό φαινόμενο μια αιματηρή λεπτομέρεια της κοινωνίας μας. Δεν το αντιμετωπίσαμε στη ρίζα του, διότι το ξεκόψαμε από τις υπόλοιπες κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες του τόπου. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα μακροημέρευσε γιατί ουδείς αντιπαρατέθηκε ιδεολογικά μαζί της. Εμφανιζόταν ως ένα ξεκομμένο ξέσπασμα κάποιων αγανακτισμένων «παιδιών του λαού». Αρκετοί το στήριζαν σιωπηρά, διότι όπως έλεγαν ιδιωτικώς «καλά είναι να φοβούνται κάποιοι». Και το τέρας της τρομοκρατίας μακροημέρευε γιατί δεν μας τρόμαζε.
Δυστυχώς και το νέο τέρας του ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία δεν μας τρομάζει. Απομένει να ψάξουμε -και οφείλουμε να το κάνουμε- πόσο μας μοιάζει...

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=59827

Πώς γεννιέται η ξενοφοβία

Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία αισθανόμαστε συχνά ότι απειλούμαστε. Η παγκοσμιοποίηση, οι φυσικές καταστροφές, η οικονομική κρίση, οι δυσκολίες της καθημερινής ζωής μάς δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν τα καταφέρνουμε πλέον να αντιμετώπισουμε απειλές που είναι συχνά απρόβλεπτες. Αισθανόμαστε ανυπεράσπιστοι και ανίκανοι να δράσουμε, και συνεπώς φοβόμαστε. Είναι ένας ακαθόριστος φόβος τον οποίο μεταφέρουμε κυρίως στους ξένους».
Ο Αλέν Τουρέν μιλάει στον Φάμπιο Γκαμπάρο, ανταποκριτή της ιταλικής «La Repubblica» στο Παρίσι.
Ο γάλλος κοινωνιολόγος εξηγεί το φαινόμενο της ξενοφοβίας ως αντίδραση που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις μιας όλο και πιο κατακερματισμένης και ανασφαλούς κοινωνίας: «Μέσα από την ξενοφοβία εκδηλώνεται ο φόβος για όποιον είναι διαφορετικός από μας όχι μόνο στη φυσική του μορφή, αλλά και στην κουλτούρα, τη θρησκεία ή τους τρόπους ζωής.
»Τα χαρακτηριστικά του άλλου, ωστόσο, είναι μόνον ένα πρόσχημα, για να μπορούμε να προβάλλουμε πάνω του τις δικές μας αγωνίες. Απορρίπτοντας τον άλλον για το ένα ή το ένα άλλο χαρακτηριστικό του, η ξενοφοβία θέτει σε κίνηση μια δυναμική η οποία φτάνει ακόμα και να αρνείται την ανθρωπιά του άλλου, χαρακτηρίζοντάς τον μη ανθρώπινο, επειδή είναι διαφορετικός από μας. Η απανθρωποποίηση του άλλου είναι μια από τις χειρότερες συνέπειες της ξενοφοβίας. Για τον ξενόφοβο γίνεται αδύνατο να ζήσει μαζί με τους άλλους, απέναντι στους οποίους λειτουργεί ένα αληθινό ταμπού. Οι άλλοι γίνονται αντιληπτοί ως ακάθαρτοι. Η παρουσία τους απειλεί την καθαρότητα μιας εξιδανικευμένης κοινότητας, η οποία επομένως πρέπει και να προστατευτεί.
»Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται ο απόλυτος ξένος, που γίνεται παγκόσμια απειλή απέναντι στην οποία πρέπει να αμυνθούμε. Ωθούμενος ώς τις ακραίες συνέπειές του, ένας τέτοιος συλλογισμός παράγει τον ρατσισμό, δηλαδή την πιο ακραία μορφή της ξενοφοβίας. Φυσικά, όποιος είναι ξενόφοβος κινείται πάντοτε σε ένα γενικό επίπεδο, στιγματίζοντας μιαν ολόκληρη κοινότητα, έστω και αν σε προσωπικό επίπεδο θα έχει έναν άραβα, σενεγαλέζο ή ρουμάνο φίλο, για να τον επιδεικνύει απορρίποντας κάθε κατηγορία για ξενοφοβία εναντίον του ιδίου.
»Η αύξηση της ξενοφοβίας είναι μια ανησυχητική ένδειξη για την κοινωνία μας. Βέβαια, αν εξετάσουμε το ζήτημα σε μιαν ιστορική προοπτική, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ιστορία του κόσμου κυριαρχήθηκε συχνά από την απόρριψη των άλλων, των "βαρβάρων", των διαφορετικών.
»Στο παρελθόν υπήρξαν πολύ χειρότερες καταστάσεις από τις σημερινές, όπως, για παράδειγμα, εκείνες που γεννήθηκαν από τη μεταχείριση των δούλων και από την αποικιοκρατία. Σήμερα ωστόσο, έπειτα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία η ξενοφοβία φαινόταν βαθμιαία να υποχωρεί, μου φαίνεται ότι επιστρέφει και μας γυρίζει πίσω στη βαρβαρότητα.
»Για να κατανοήσουμε τις αιτίες αυτής της εξέλιξης, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι ζούμε σε μια κοινωνία πιο ανοιχτή και πιο κινητική, στην οποία οι επαφές ανάμεσα σε διαφορετικούς πληθυσμούς είναι πιο εύκολες και αυξάνονται διαρκώς. Είναι μια κατάσταση που παράγει αντιφατικές συνέπειες. Πλάι στο άνοιγμα και στη διαθεσιμότητα εκδηλώνεται και η επίταση της ανησυχίας, που τροφοδοτεί την απόρριψη των άλλων. Οταν όμως αντιμετωπίζεται εχθρικά και απορρίπτεται μια ολόκληρη κοινότητα, καταλήγει να αναδιπλώνεται στον εαυτό της και να βυθίζεται στη μνησικακία. Η πτώση στον κοινοτισμό και η ξενοφοβία διαπλέκονται στενά.
»Η ξενοφοβία, βέβαια, γεννιέται και από μια κρίση ταυτότητας, αλλά δεν ενισχύουμε την ταυτότητά μας καταπολεμώντας όποιον είναι διαφορετικός. Αντίθετα, η επίγνωση της ταυτότητάς μας μεγαλώνει μέσα από το διάλογο με τον άλλον που διαφέρει από μας. Σε κάθε περίπτωση, είναι αλήθεια ότι η ξενοφοβία γεννιέται όταν μια ταυτότητα αισθάνεται ότι κινδυνεύει από απειλές που δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμες. Η παγκοσμιοποίηση, εκτός του ότι θέτει υπό αμφισβήτηση την ταυτότητά μας, απειλεί και την ικανότητά μας για δράση. Ολο και πιο συχνά αισθανόμαστε ανήμποροι και ανίσχυροι. Σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έχει υπογραμμίσει ο κοινωνιολόγος Αλέν Ερενμπέργκ, βρισκόμαστε μπροστά σε μια αληθινή κατάρρευση του εγώ. Τότε γίνεται εύκολο να φορτώσουμε την ευθύνη γι' αυτή την κατάσταση σε κάποιον άλλον, ο οποίος είναι αναγνωρίσιμος από το ένα ή το άλλο ειδικό του γνώρισμα. Η αόριστη και ασύλληπτη απειλή μπορεί έτσι να εντοπιστεί και επομένως μπορεί να αποκρουστεί πιο εύκολα. Είναι η δυναμική του αποδιοπομπαίου τράγου.
»Σήμερα η αριστερά κατηγορείται συχνά ότι είναι υπερβολικά ενδοτική απέναντι στους μετανάστες. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αληθινό. Απλώς προσπαθεί να αντισταθεί σε έναν κυρίαρχο λόγο, ο οποίος χρησιμοποιεί το θέμα της ασφάλειας για να δικαιολογήσει μια ξενόφοβη λογική.
»Φυσικά, η ασφάλεια είναι δικαίωμα όλων, το οποίο πρέπει να είναι εγγυημένο, ιδίως στο πιο αδύναμο τμήμα του πληθυσμού. Δεν πρέπει, ωστόσο, να πέφτουμε στη δημαγωγία, καθιστώντας υπεύθυνες για τις δυσκολίες μας ολόκληρες ομάδες ανθρώπων. Σήμερα όλες οι στατιστικές μάς λένε ότι η εγκληματικότητα είναι έργο κυρίως νέων μη μεταναστών. Η εγκληματική απειλή, επομένως, έρχεται από το εσωτερικό της χώρας και όχι από το εξωτερικό. Δεν είναι οι μετανάστες, που ζουν μέσα στην ανασφάλεια, εκείνοι που απειλούν την ασφάλειά μας. Χρειάζεται να συνεχίζουμε να το επαναλαμβάνουμε και να προσπαθούμε να επεξαργαζόμαστε πολιτικές ικανές να συνδυάζουν φιλοξενία των άλλων και δικαίωμα στην ασφάλεια». *




http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4484093

ΓΝΩΜΗ Ο ρατσισμός δεν έχει θέση

ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2006
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο μπορείς να καταλογίσεις τα μύρια όσα. Ευτυχώς δεν μπορείς να το κατηγορήσεις για ρατσισμό. Το θλιβερό φαινόμενο που επικρατεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν υφίσταται στη χώρα μας, τουλάχιστον σε ανησυχητικό βαθμό. Αυτό όμως που έγινε χθες στον αγώνα Ιωνικού - Καλαμαριάς, με ένα ολόκληρο γήπεδο να καθυβρίζει τον Αλβανό Μπούσι, θα πρέπει να αφυπνίσει όχι μόνον τους παράγοντες του αθλήματος αλλά ολόκληρη την κοινωνία. Ο Μπούσι φέρθηκε απρεπώς, έκανε χειρονομίες στους οπαδούς του Ιωνικού, μίλησε άσχημα στον Κωνσταντινίδη τη στιγμή που ο παίκτης γινόταν αλλαγή και γενικά επέδειξε προκλητική συμπεριφορά. Θέλετε λοιπόν να τον αποδοκιμάσετε, να τον βρίσετε, να τον γιουχαΐσετε; Να το κάνετε! Αυτό που δεν έχετε δικαίωμα να κάνετε είναι να τσαλακώσετε την καταγωγή του. Να του πείτε κατάμουτρα ότι είναι ξένος. Να τον ξεχωρίσετε από άλλους συμπατριώτες μας ποδοσφαιριστές οι οποίοι έχουν πράξει πολλά χειρότερα, αλλά δεν άκουσαν κανέναν από εσάς να τους αποκαλεί «κωλοέλληνες».
Όλη αυτή η παιδική χαρά που ακούει στο όνομα «Σούπερ Λίγκα» έχει ασχοληθεί με χίλια δυο πράγματα, εκτός από τους φιλάθλους και τη συμπεριφορά τους. Είναι σίγουρο ότι στην Εκάλη, τη Γλυφάδα, την Κηφισιά και το Κολωνάκι η λέξη «κωλοαλβανός» δεν ενοχλεί. Στη Νεάπολη όμως, στη Νίκαια, όπου για τις ιδέες θυσιάστηκαν εκατοντάδες νέοι, κατακρεουργήθηκαν όνειρα, ζωές και ελπίδες για ένα φτηνό μεροκάματο, ο ρατσισμός δεν έχει θέση. Διότι στη Γερμανία μετανάστες πήγατε εσείς. Δεν πήγανε ούτε τ' αφεντικά σας, ούτε οι γιάπηδες των βορείων και νοτίων προαστίων...

Το γράμμα μιας μετανάστριας

Tου Σταυρου Τζιμα
Από τη λογοτέχνη αλβανικής καταγωγής μετανάστρια κ. Εβις Καγιά, έλαβα το παρακάτω σχόλιο το οποίο προσυπογράφω και καταχωρίζω.
«Θυμάμαι πως μια φίλη μου, όταν ήταν στο Δημοτικό, γυρνούσε στο σπίτι κλαίγοντας γιατί τη φώναζαν “Ρουμάνα”, της τραβούσαν τα μαλλιά, της έλεγαν διάφορα ονόματα, αν και έχει γεννηθεί στην Ελλάδα... Θυμάμαι την αδερφή μου, όταν ήταν στο Γυμνάσιο, έκλαιγε συνεχώς γιατί κανένας δεν καθόταν μαζί της, αν και ήρθε από μικρή ηλικία... Η άλλη φίλη μου, δεν τους έδινε σημασία και μάλιστα τους την έλεγε. Οσο μεγαλώνουν όμως νομίζω πως τα πράγματα δεν μειώνονται. Η φίλη μου η “Ρουμάνα” αναγκάστηκε να δουλεύει και να αλλάξει σχολείο, η αδερφή μου άλλαξε σχολείο και έφυγε στο εξωτερικό, η άλλη φίλη μου έχει βρει την παρέα της, ώρες ώρες όμως αναρωτιούνται: Τι είμαι τελικά; Εδώ γεννήθηκα, Εδώ μεγαλώνω; Και μετά τι θα γίνει;
» Υπάρχει μια αντίληψη που βλέπει την πολιτική κοινότητα του έθνους ως νεκροταφείο, που μεγαλώνει κυρίως από τους νεκρούς της. Υπάρχει και μια άλλη, η οποία την αντιλαμβάνεται ως ένα ζωντανό οργανισμό μέσα στην Ιστορία, που αφομοιώνει την Ιστορία και αναπροσαρμόζεται σε αυτήν. Οι μετανάστες, λοιπόν, αποτελούν ένα καινούργιο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας και το σημερινό στοίχημα είναι να γίνουν κομμάτι αυτού του ζωντανού οργανισμού που λέγεται ελληνική κοινωνία και ταυτότητα. Ως πρώτο βήμα, θεωρώ το νομοσχέδιο πάρα πολύ θετικό, που προσδιορίζει την εθνική ταυτότητα με όρους πολιτικούς και συνείδησης και όχι αίματος και γονιδίων.
» Από εκεί και πέρα, ένα ζήτημα που δεν καλύπτει το νομοσχέδιο είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και οι γονείς τους ήταν ή έγιναν παράνομοι στη συνέχεια. Το νέο νομοσχέδιο κρύβει πολλές παγίδες μιας και αυτοί που βρίσκονται στη χειρότερη θέση, απαξιώνονται ακόμα περισσότερο. Ο διαχωρισμός σε “καλούς” και “κακούς” μετανάστες εντείνεται, βαθαίνοντας συνολικά το καθεστώς εκμετάλλευσης.
» Για όλα αυτά εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα μόνη μου, όμως με τους αγώνες μας έχουμε δείξει πως ενδιαφερόμαστε και πως ανήκουμε εδώ, ότι έχουμε και εμείς δικαιώματα. Ετσι εμείς, η δεύτερη γενιά μεταναστών, βλέποντας τι περνάμε, αποφασίσαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε και μαζί με την Κ. Σόνια Μητραλιά και άλλες κυρίες φτιάξαμε την καμπάνια «Οχι στον ρατσισμό από την κούνια».
» Οταν κάποιος νιώθει ότι ανήκει κάπου, θέλει να προσφέρει στην κοινωνία, αν όμως νιώθει πως δεν ανήκει, τι να δώσει; Και να θες να προσφέρεις δεν μπορείς γιατί φοβάσαι! Αν, λοιπόν, δοθεί αυτή η ευκαιρία στα παιδιά αυτά, που είναι μορφωμένα και έχουν ταλέντο, μπορούν να συμβάλουν κανονικά στην κοινωνία. Ετσι μ’ αυτόν τον τρόπο ο ρατσισμός θα πάψει σιγά σιγά να υπάρχει. Δεν ξέρω αν θα εξαλειφθεί, το μόνο που ξέρω είναι: Οτι Ελπίζω!»

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_26/02/2010_392071